De Mondige Minima Geldrop-Mierlo
Een initiatief om armoede en sociale uitsluiting in onze gemeente te voorkomen. Gemaakt voor wie het betreft en iedereen die hen een warm hart toedraagt !
Inspraken

Een vraag over of een suggestie voor een inspraak kunt melden via dit formulier

Activiteiten

Meestal proberen we op de achtergrond mee te denken over het verbeteren van beleid, procedures en uitvoering. Daarover kunnen we u hier niets tonen, omdat we integer omgaan met onze contacten. Bij grote uitzondering helpen we een individu, want soms valt iemand zo enorm tussen wal en schip dat we die wel moeten helpen. Dat is niet goed, want wij missen de expertise en kennis die we van onze overheid en de door haar ingeschakelde instanties mogen verwachten. Maar nood breekt wet. Als dat gebeurt betekent het meestal dat de overheid gefaald heeft of, nog veel erger, dat een enkeling binnen die overheid, een eigen koers vaart. Dan geeft het helpen van dat ene individu ons inzicht in waar het fout gaat en kunnen we voorstellen doen om iets dergelijks voortaan voor anderen te voorkomen.

 

Let wel… We leven in een democratisch land en mogen samen bepalen hoe we willen dat we met elkaar omgaan. Dat kunnen we sturen door een bewuste keuze te maken als we weer richting stembus gaan, want wie niet stemt heeft geen recht van spreken. Dan blijft er nog een grijs gebied. Sommige zaken hebben niets met politiek te maken, maar met fatsoen. We moeten respecteren, bewust zijn, beseffen dat niemand (dus ook u en wij niet !) alle wijsheid in pacht heeft en altijd onze zwakkeren beschermen.

Met zwakkeren doelen wij niet alleen op financiële minima maar op iedere medemens, die door omstandigheden minder goed voor zichzelf kan opkomen, zoals ook kinderen en geestelijk gehandicapten.

Niemand is perfect en dat mogen we van onze bestuurders ook niet verwachten. Wij zijn en blijven allemaal persoonlijk verantwoordelijk voor het goed functioneren van onze samenleving. Woorden zijn nodig voor communicatie, maar onze daden maken het verschil. Het lijkt zo gemakkelijk om altijd “die ambtenaren”, “die politiek” en “die overheid” de schuld te geven als we vinden dat het fout gaat. Dan vergeten we onze eigen verantwoordelijkheid en het feit dat wij deze medeburgers vroegen om, vaak, moeilijke taken voor ons uit te voeren. We moeten nooit van de eigen spiegel wegkijken, elkaar bijstaan en scherp houden. Voor dat laatste zijn er vele mogelijkheden en één daarvan is het inspreken bij de lokale gemeenteraad. Wij doen dat soms, zie hiernaast op de pagina.

Laat u niet ontmoedigen door het gebrek aan terugkoppeling na uw inspraak bij de gemeenteraad of uw per mail of brief gestuurde suggestie aan onze lokale overheid. We hebben allemaal nog een lange weg te gaan en zij zijn daarop geen uitzondering. Bij iedere inspraak spreken de leden van onze gemeenteraad weer eens hun verontwaardiging uit als terugkoppeling uitbleef, maar controleren dat het gebeurt, toch één van de twee hoofdtaken die ze hebben, blijft meestal uit. Het al jaren geleden ingevoerde duale systeem, de scheiding tussen “Beleid en Controle” en “Uitvoering”, hapert nog steeds.

Geen slecht woord over de meeste van onze raadsleden, maar …. De meeste leden doen hun lidmaatschap als bijbaantje, sommigen gekozen op basis van populariteit en niet om kwaliteit. Dat klinkt heel negatief, maar kwaliteit zit ook in het vermogen om goed naar burgers te kunnen luisteren en dat leidt tot populariteit. Onze gemeenschap is gebaat bij intensieve controle van het, door haar vertegenwoordigers, uitgestippelde beleid en het kost veel tijd om dat goed te doen. Hoewel de huidige “vergoeding” menig minima doet watertanden pleiten wij voor een beloning die raadsleden in staat stelt om zich "vrij" te maken en hun taak voor de volle 100 % uit te voeren.

Die enkele keer dat wij een individu hielpen boekten we, tot nu toe, iedere keer succes. Meestal door mediation, een beter begrip van de situatie en, vooral, het welwillend oor van de uitvoerende ambtenaar. Een enkele keer was het nodig om de superieur van een knarsetandende “rotte appel” in te schakelen.

Met de verhuizing van de meeste taken van onze afdeling Sociale Zaken naar het Werkplein Helmond verhuisden een aantal ambtenaren mee en kregen daardoor een nieuwe werkgever. Onder hen ook “rotte appels”, die bij Helmond minder gehandhaafd worden. Het verbaast me niet als één van hen zijn gram voor een eerder “verlies” bij mij komt halen. Hij wordt gesteund door een “baas” van hetzelfde kaliber en krijgt van de rigide organisatie binnen het Werkplein Helmond alle kans om zijn frustraties bot te vieren. Wat me het meest stoort is het onvermogen van mijn lokale “vrienden” en beleidsmakers om hier iets aan te doen. Als men het zelfs durft om mij als “Mondige” zoiets aan te doen, dan geeft dat weinig hoop voor alle anderen die met dit soort uitschot binnen de overheid te maken krijgen. Onze vertegenwoordigers laten dus het deel van haar burgers, dat afhankelijk is van Werkplein Helmond, in de steek. Zolang dergelijk onrecht en die apathische houding jegens een deel van onze burgers blijft bestaan ondermijnt dat alle streven naar een "Civil Society". "Civil Society", een homogene gemeenschap waarin de deelnemers, op basis van vertrouwen, voor elkaar klaarstaan en opkomen. Het geval, Werkplein Helmond, is een voorbeeld en zeker niet het enige. Uitvoerenden dienen het goede voorbeeld te geven door intern, op zijn minst, net zo streng te handhaven als wij van hen verwachten dat ze met onze gemeenschap doen. Ook in hun wijze van bejeging dienen zij het, door hun als opdracht aanvaarde, voortouw te nemen. Wij moeten leren om coulant om te gaan met hun foutjes en vergissingen, maar uiterst alert zijn op structureel "machtsmisbruik".

Ik had me in bovenstaande alinea veel grover kunnen uitlaten over degenen die misbruik maken van de hun geboden mogelijkheden. Mijn "alter ego" verbood me dat te doen. Misschien vindt u dat ik veel te netjes was, na het lezen van het volgende relaas  : “Mondige wint rechtspraak”