De Mondige Minima Geldrop-Mierlo
Een initiatief om armoede en sociale uitsluiting in onze gemeente te voorkomen. Gemaakt voor wie het betreft en iedereen die hen een warm hart toedraagt !
Krant 120821 - Werkplein Helmond - niet van deze tijd - U betaalt voor hun onduidelijkheid

 

Hier het aangeboden artikel


Staartje, waarbij ik niet in herhaling zal vallen: Lees bovenstaand artikel eerst.

Een dag nadat ik het artikel heb opgestuurd valt een besluit in de bus en daarin staat o.a. het volgende : “Uw vakantie valt binnen de toegestane periode. U dient a.h.v. reispapieren aan te tonen welke periode u exact in het buitenland was (artikel 17 en 55 WWB)”

Ik heb een aanmeldingsformulier en geen aanvraagformulier ingeleverd. Nergens staat vermeld dat er nog een besluit genomen moet worden. De verwijzing naar artikel 17 en 55 van de WWB is al helemaal uit den boze. Daar staat niets in over het buitenland. Het zijn artikelen die betrekking hebben op de normale inlichtingenplicht, die bepaalt dat u alles moet melden dat mogelijk van invloed kan zijn op uw recht van uitkering. Daar staat ook in… lees goed… dat de overheid geen dingen mag vragen, die ze niet nodig heeft of redelijkerwijs op andere wijze kan achterhalen.

Bij mijn terugmelding toon ik mijn paspoort en geef geen reispapieren. Het zal u niet verbazen dat daarop “dreigend” gereageerd wordt. Daar zal ik u niet mee lastig vallen, want als een formulier onduidelijk is en een besluit onrechtmatig, dan is alles dat daaruit volgt ook verkeerd.

NB: U geeft alleen een kopie van uw identiteitsbewijs als dit veranderd is en alleen aan degene die toegang heeft tot uw dossier. Verder dient het op het Werkplein alleen om u te identificeren. Men mag er zelfs niet in bladeren, want dan zoekt men naar buitenlandstempels en doet dan ongemotiveerd, en dus onrechtmatig, onderzoek.

Lichtpuntje: Niet lang na mijn terugkomst wordt ik per brief van 24 september 2012 vriendelijk verzocht om, n.a.v. het aan de kranten gestuurde artikel, te komen praten met iemand van het middenkader op het Werkplein. De eerste zin is belachelijk en alleen bedoeld om mij op mijn plaats te zetten. Uiteraard komt er een tweede persoon bij zitten. Het verbaast me niets. In de brief niet melden dat ik het recht heb om iemand mee te nemen, maar dat zelf wel, onaangekondigd, doen. Ik ga er niet op in en laat ze hun machtspelletje, denegrerend naar mij toe en op kleuterschool-niveau, want daarvoor ben ik niet gekomen. Zij kunnen mijn argumentatie grotendeels volgen en doen de toezegging om de procedure, het formulier en de richtlijnen nog eens onder de loep te nemen. Ze danken me voor de moeite en de kosten die ik maakte om naar hen toe te komen, maar het aanbieden van een onkostenvergoeding komt niet in ze op. Het zij zo. Als de doelgroep voortaan maar duidelijk en correct bejegend wordt, dan lever ik wel in. Hoewel niet expliciet toegezegd hoop ik dat ze mijn aanbod tot actief meedenken zullen verzilveren.

Het wordt weer donker: Het gesprek is op 3 oktober 2012. De volgende dag valt een dreigbrief in de bus. Geen kwaad woord over de ambtenaar die het stuurde, zij volgde slechts het rigide beleid en was, ik zou bijna zeggen uiteraard, niet geinformeerd over het gesprek. Na een telefoontje beloofd zij de brief schriftelijk te herroepen, maar dat gebeurt niet. Ook krijg ik geen enkele zinnige terugkoppeling op het gesprek, ondanks meerdere herinneringen per mail. Een paar maanden later zie ik dat het formulier tekstueel iets veranderd is. Het is, zo mogelijk, nog fouter en dat meld ik. Maar ook niet meer dan dat, want ik baal ervan dat ze niet eens de moeite namen om mij op de hoogte te houden. De volgende keer dat ik het geld voor de reis naar mijn vrienden kan ophoesten zal ik, in mijn voordeel, handelen naar dit onvermogen om een simpel A4-tje te voorzien van duidelijke en correcte tekst. Tot op vandaag, 4 februari 2014, geen enkele reactie. Voor wie nu nog niet uitgelezen is heb ik nog de, hopelijk correct geanonimiseerde, mailuitwisseling.