De Mondige Minima Geldrop-Mierlo
Een initiatief om armoede en sociale uitsluiting in onze gemeente te voorkomen. Gemaakt voor wie het betreft en iedereen die hen een warm hart toedraagt !
Krant 130522 - Beschamend optreden gemeenteraad Geldrop-Mierlo

Op 22 mei 2013 als opiniestuk aangeboden aan de lokale en regionale pers

Beschamend optreden gemeenteraad

Apathie ontwricht onze samenleving

Geldrop-Mierlo. De financiële steun voor onze minima wordt steeds minder, ondanks de verkiezingsbelofte van onze gemeenteraad. Op 8 april 2013 evalueerde onze raad het minimabeleid. Directe aanleiding was mijn inspraak van 2 maanden eerder.

Lokaal beleid

De Haagse politiek bepaalt in wetten waaraan iedere gemeente zich moet houden, maar laat ook ruimte voor lokaal beleid. Dat is ook zo met de WWB, Wet Werk en Bijstand. In “buitenwettelijke” regels wordt lokaal beleid vastgelegd.

De burgers van Geldrop-Mierlo kozen er voor om minima zo veel als mogelijk te ontzien. Dat is ook eigenbelang, omdat de kracht van een samenleving staat of valt met de sterkte van de zwakste schakels. Als mensen niet goed voor zichzelf kunnen zorgen worden ze minder inzetbaar. De gevolgkosten en vooral het persoonlijk leed zijn, zeker op langere termijn, nauwelijks te overzien.

Controle door onze politici

Raadsleden zetten de wens van de kiezers om in een duidelijk uitvoerbare opdracht voor het college van B&W en moeten de correcte uitvoering daarvan controleren.

In 2012 ontvangen we signalen dat de ondersteuningsaanvraag van minima, vooral bij medische zorg, steeds vaker wordt afgewezen. Na mijn inspraak belooft de raad beterschap en het gaat een tijdje goed; eerdere afwijzingen worden alsnog toegekend.

Begin 2013 is de situatie nog slechter dan in 2012 en we spreken opnieuw in. De raad schrikt en steekt “ruimhartig” de hand in eigen boezem. Het is moeilijke materie en het zou kunnen dat er geen duidelijke opdracht naar ons college ging. Dat college wijzigde per 1 september 2012 de uitvoeringsregels nog ingrijpender, vooral door lokale regels te schrappen, en “vergat” om de raad en onze burgers daar duidelijk over te informeren.

De raad belooft een onderzoek en daarna besluiten hoe ze hiermee verder gaat en zal mij, de inspreker, daarvan op de hoogte houden. Als gewoonlijk bied ik aan om te tonen waar het niet goed gaat. Indien nodig per fractie of zelfs per persoon.

Evaluatie minimabeleid

Er is 55 minuten uitgetrokken voor de evaluatie en hoopvol bezet ik, 8 april 2013, de laatste plaats op de publieke tribune. In opdracht van de raad stelde de Socialistische Partij vragen aan ons college. Samen met de antwoorden krijgen wij ze ook. Mijn boze mail gaat diezelfde avond nog naar alle fracties. De vragen missen elke diepgang en de reactie van het college is uitermate zwak en ontwijkend.

Het publiek mag alleen luisteren naar de onzin die over en weer gaat. Er is onenigheid over het doel van de evaluatie en er is zelfs iemand die vindt dat we alles maar aan Den Haag moeten over laten. Met andere woorden: “Lokale politiek en gemeenteraad overbodig”. De enig zinnige opmerking komt van Bert van Leijsen (CDA) die er aan herinnert dat jarenlang miljoenen, bestemd voor minima, niet aan hen werd uitgegeven. De voorzitter concludeert al na 20 minuten dat “wij” ruimhartig zijn, omdat het college dat nog eens gezegd heeft…

Om je rot te schamen

In het verleden was ik regelmatig onder de indruk van het inlevingsvermogen en de daadkracht van raadsleden, die toch hoofdzakelijk op populariteit gekozen worden. Nu ben ik zwaar teleurgesteld. Communicatie met de burger heeft op papier de hoogste prioriteit, maar als de materie wat moeilijker wordt dan neemt geen enkel raadslid de moeite om mijn bewijs te bekijken. Natuurlijk heb ik de wijsheid niet in pacht, maar door niet met mij in overleg te gaan demotiveert onze raad iedere burger met een initiatief. Misschien hadden ze hun dag niet, maar dat mag uiteraard nooit ten koste gaan van onze minima. Om je rot te schamen…

Tot slot

Na de raadsronde moest ik bijkomen van dit onvermogen van mijn lokale politici. Ook omdat enkele dagen later een, 2 pagina’s groot, artikel (note) van één der fracties jubelt over het goede contact met de burger en haar ruimhartige beleid voor onze zwakkeren.

Onze raad heeft nu 2 opties. Toegeven dat “ruimhartige” solidariteit met de zwakste schakel van onze samenleving geen prioriteit meer heeft of doen wat ze haar kiezers beloofde en alles snel met terugwerkende kracht corrigeren.

Marc Albers

Note: De Democratische Groepering Geldrop is, bij mijn weten, de enige politieke partij die met regelmaat in een lokale krant groots uitpakt over hun daden en voornemens. Dat vind ik een goede zaak, omdat eerlijke communicatie het grootste goed is. Dit keer, zo vlak na de evaluatie, ergerde ik me enorm aan een paar zinsneden. Ze zijn voor u aangestreept. Lees hier en begrijp waarom mij de broek tot de enkels zakte...

Dit opiniestuk wordt dezelfde avond gepubliceerd op de website van "mijn" wijkblad "De Coevering" (en later ook in de papieren versie van hun juni-nummer) en regionaal blad "Groot Eindhoven" volgt snel. Op 13 juni wordt het ook nog, enigzins verlaat, geplaatst in het Eindhovens Dagblad.